ما باید این خانمه را چی صدا کنیم؟ مامانمون که نیست، یعنی باید صداش کنیم زن بابا؟ یا نامادری؟ ولی ؟!!! 
از حدیث می پرسم ما باید این زنه را چی صدا کنیم؟
- نمی دونم
- بیا از مجید بپرسیم
مجید را صدا می کنیم توی اتاق، مجید ما باید زن ِ بابا را چی صدا کنیم؟
- همینی که ما صدا می کنیم! ( اسمش را صدا می زدند)
- مدینه؟
- آره، پس چی؟
نشسته ایم سر سفره، من و حدیث ومامان و مجید و مدینه و بچه هاش(مَمَد و مریم). قرمه سبزی است با پلو. نمی دانم چندمین قاشق را که می خورم می رم توی دنیای صیقل زده ی قاشق! چون آیینه است! دوباره قاشق را می کنم توی دهانم، می خواهم تمیز ِ تمیز شود! توی قاشق را نگاه می کنم! می روم توی قاشق، چقدر همه چیز مشخص است، منم و رنگ نقره ایی و براق قاشق...
الان هم که این ها را می نویسم، می رم توی دنیای قاشق! چه دنیای قشنگی داشت، چرا اون روز رفتم، سر سفره نبودم، اصلا هیچ کس را حس نمی کردم، من بودم و قاشق، خودم را توی قاشق نگاه کردم، دوباره و دوباره؛ کاش همه ی دنیا فقط همین بود! جلا زده، صیقلی، مثل آیینه، بی ریا، شاید رفتم توی قاشق چون من مال آن جا نبودم! هنوز هم نیستم! همه چیز خیلی سخت بود، سنگین بود، بی رحم بود، بی رحم تر از آن چه در درک یک کودکِ دبستانی بگنجد...
یک صدایی محکم، خشن وعصبانی می گوید: غذات را بخور!
می پرم، مجید است. نگاه می کنم، مدینه دارد یک جوری نگاهم می کند، نگاهی مملو از تمسخر! مامان و حدیث هم نگاهم می کنند اما نگاه شان بیشتر سوالی ست، مجید اما عصبانی...
خجالت می کشم، غذایم را می خورم...
می آییم توی اتاق، مادر غذاهایشان را دوست ندارد، تمییزی و کثیفی یشان را هم و نه نجسی و پاکی یشان؛ هیچ کدام را قبول ندارد، گرسنه است احتمالا...
این جا فقط با آب پذیرایی می کند و چایی، خبری از میوه نیست. مادر کیف ش را باز می کند، چند تایی پسته به من می دهد و چند تایی به حدیث، می خوریم. بعد می رویم سراغ مریم، توی هال، کمی با مریم بازی می کنیم و باز می گردیم، مادر هنوز دارد پسته می خورد. یک دفعه برادر شماره ی 1(مهدی) می آید چیزی بردارد. مادر را می بیند، ابروهایش گره می خورد، پر از خشم می شود! رو به مادر می گوید: دزدکی پسته می خوری؟ به مریم نمی دی؟
مادر لبخند کمرنگی می زند می گوید: مگه مال کس دیگه ایی را می خورم که دزدکی؟ بعد مریم هم اگه دید بهش می دم.
- حتما باید ببینه تا بهش بدی؟ وقتی چیزی توی کیفت داری باید بهش بدی؟
- خب من که چیزای اینا را دوست ندارم، حالا 2 تا دونه پسته بوده، زیاد که نبوده
مهدی خشمگین تر می شود، باز هم چیزهایی می گوید و خشمگین اتاق را ترک می کند، مبهوتانه نگاهش می کنیم. فکر می کنم: مریم که ندیده بود، پسته ها هم مال خودمونه، تازه این جا هیچی به ما نمی دند، چرا مهدی این قدر بد با مامان حرف زد؟ انگار پر از نفرت بود، پر از خشم...
مدینه حدیث را صدا می زند، یک شُش گوسفند می دهد تا حدیث توی حیاط خلوت بشوید، حیاط خلوت درش توی آشپزخانه باز می شود اما هم پشت آشپزخانه است هم پشت اتاق مجید، می روم نگاهش کنم
- به نظر تو چطوری باید بشورمش؟
- نمی دونم. خاطرات از ذهنم می گذرد: خیلی سال پیش، وقتی شاید 3 یا 4 ساله بودم، همان سالی که مهدی و مجید و محدثه آمدند اصفهان دیدن ما، مجید چیزی شبیه همین را شست، شلنگ را گذاشت توی نای اش بعد پرش کرد از آب. گفت بزار ببینیم چی می شه؟  شاید حدیث هم به همین فکر می کند که ناگهان شلنگ را می گذارد توی نای اش
- همین جوری یعنی باید بشوریمش؟
- بزار برم از مامان بپرسم. می آیم توی اتاق که از مامان بپرسم :
- مامان مدینه یه شش داده حدیث بشوره، حدیث داره توش آب می ریزه...
- نباید توش آب بریزه، برو بگو توش آب نریزه. می دوم پیش حدیث، جمله ی مادر را می گویم. شلنگ را برمی دارد.
- حالا چطوری آب هاش را خالی کنیم؟
- چپش کن. برعکس اش می کنیم، کمی هم فشارش می دهیم، اما همه ی آب ها خالی نمی شوند
دوباره برمی گردم پیش مادر، نمی دانم چرا به فاصله ی چند لحظه حدیث هم می آید. صدای مدینه و بابا هم می آید. مادربه حدیث  می گوید: می دونی بابات داره چی بهت می گه :
- چی می گه؟
- داره بهت می گه دیوونه!
-  چرا؟
- زن بابات داره می گه: ببین شش را خراب کرده، بابات هم می گه: دیونس
 ناراحت می شوم، بابامون داره این حرف را می زنه... دیوونه! ما از کجا باید بلد می بودیم؟ مگه حدیث همش چند سالشه؟ تازه راهنماییه، خب ما که اصفهان کار نمی کردیم...
اضافه نوشت: شما می دونید چقدر نوشتن این ها سخته؟ هر جمله ایی را که می نویسم کمی مکث می کنم. شاید کمی بغض می کنم. خیلی جاها دلم می خواد گریزی بزنم و بگم چرا؟ دلم می خواد...
خدا جونم خیلی دوستت دارد. خدایا شکرت. صد هزار بار شکرت

سریع یه نگاهی به خودم می اندازم، به سبک خوابیدنم، چک می کنم که یه وقت لباسم نرفته باشه بالا! آخه با اون شلوار کذایی! بعد نگام روی محدثه و برادر شماره ی 2(مجید) متوقف می شه، هر دوشون لباس بلوچی به تن دارند، مجید یک دست لباس سفید اما لباس محدثه را به یاد نمی یارم؛ نمی دونم دارند چی می گند اما محدثه یه دستمال کوچیک سفید رنگ که روش گلدوزی شده می ده به مجید، نمی دونم شاید هم قبلا داده، ولی در هر حالت دستشونه.
بلند می شم، یادم نیست بعدش چی می شه اما محدثه بهم می گه قبل از رفتن برم چند تیکه از لباس های زینب را لب جوی آب بشورم!
با تعجب می پرسم: لب جوب؟
- پس کجا؟
با خودم فکر می کنم، این ها که توی خونه شیر آب دارند چرا لب جوی آب؟ ولی اخلاق محدثه طوری نیست که بشه باهاش چک و چونه زد. در حالی که آستین های لباس بلوچی را بالا زدم تا بتونم کمی دست هام را تکون بدم، می رم لب جوی آب. نشستن توی اون لباس بلند و گشاد کمی برام سخته، بلاخره کهنه ها را می شورم، اما موقع بلند شدن دنپاییم می افته توی آب!
وای حالا چی کار کنم؟ دو تا از برادرهای سعید کمی جلوتر نشستند، دلم می خواد بهشون بگم دنپاییی را برام بگیرند اما روم نمی شه، در ضمن ازشون خوشم هم نمی یاد، آخه دیشب حتی نیومدند برای سلام احوالپرسی! فقط از توی اتاق سرک می کشیدند. بزرگند، شاید حدودا 20 ساله، اما الان که حساب می کنم می بینم احتمالا اون موقع دبیرستانی بودند!
با این که می دونم به دنپایی نمی رسم، کمی توی آب می رم دنبالش که یکی از پسرها می گه: دمپایی مال تواِ
- بله ، با خودم فکر می کنم یعنی دمپایی خودشونم نمی شناسه؟!
به بلوچی به برادرش می گه که دمپایی را برام بگیره و بهم بده، و چه راحت این کار را انجام می ده.

حياط باريكي است و دو پله براي ايوان، جلوي درب هال پرده ايي حصيري خودنمايي مي كند. وارد كه مي شويم زني درشت اندام به استقبالمان مي آيد. با لباسي كه تا چند ساعت پيش برايم غريبه بود، اما الان خوب مي دانم لباس بلوچي است. شوهرش خوش آمدگويي مي گويد و دعوتمان مي كند به نشستن. همان جا توي هال.
مردي چاق با شكمي بزرگ است، كه چاقي و لباس بلوچي شايد او را كمي كوتاه نشان مي دهد. فكر مي كنم: چرا ما را به اتاق پذيرايي نمي برند؟
كه مرد توضيح مي دهد: اتاق پذيرايي تلويزيون نداره، اين جا تلويزيون را مي تونيد ببينيد. همسرش براي تدارك شام به آشپزخانه رفته و خواهر شماره ي يك(محدثه) نيز براي كمك به او مي پيوندند. دختري بزرگ تر از من با آبي خنك و گوارا پذيرايمان مي شود، لبخند به لب دارد و شيطنت شايد كمي بدجنسي در چشم. فكر مي كنم: اين ها كه خودشون دختر دارند، چرا خواهر من رفت كمك شون؟
محدثه با سيني بزرگ چايي برمي گردد. همين طور كه سيني را جلوام گرفته مي پرسم: تو چرا رفتي؟ تو بيا بشين.
لبخند به لب سيني را جلوي نفر بعدي مي گيرد.
پدرشوهرش مي پرسد چرا چايي برنداشتي؟
-    من هيچ وقت چايي نمي خورم.
-    اين جا اومدي بايد چاي خور بشي...
-    زمزمه وار مي گويم نخير.
هنوز چند لحظه ایی از حضورمان نگذشته که خانه پر از جمعیت می شود، همه برای دیدار ما آمده اند! براي همين رفت و آمدها به سالن پذيرايي مي رويم. هنوز این گروه نرفته یک عده ی دیگر می آیند! انگار همه ی شهر فهمیدند که مادرِ محدثه از اصفهان آمده است، می آیند که یا دعوت مان کنند به صرف ناهار برای فردا و یا خوش آمدی بگویند و بروند. و من متحیرم که چطور به این سرعت همه فهمیدند؟؟؟
صدایمان می کنند برای شام، توی هال سفره ی بزرگی انداخته اند. می نشینیم پایین سفره، پدرشوهر محدثه می گوید: چرا این طرف بفرمایید بالا
و مادر: همه جاش را یه بنا ساخته، همین جا خوبه
می نشینیم و مشغول می شویم؛ طمع ناآشنایی دارد، پر از روغن است، تا حالا غذا نخوردم این همه روغن داشته باشه ، طعم ناآشنای اناردانه در غذا موج می زند.
در حالی که درباره ی غذا توی گوش مادرم زمزمه می کنم: چرا غذاش این طوریه، باز پدرشوهر محدثه مرا خطاب قرار می دهد که: اومدی این جا دیگه باید بلوچی حرف بزنی
- خیلی غد پاسخ می دهم: من نمی خوام بلوچی یاد بگیرم، من بلوچی یاد نمی گیرم.
می خندد و می گوید: بابات می خواد شوهرت بده، مثل خواهرت
-    غلط کرده!
از سویی مادر با آرنجش سلقمه می زند توی پهلویم و از سویی خواهر شماره ی 2(حدیث) انگشت پایم را با ناخن فشار می دهد و می گوید: این چه مدل حرف زدنه؟ قشنگ حرف بزن
-
بعد از شام محدثه ما را به اتاقي مي برد كه مي گويد اتاق اوست، اتاقي كه چندين سال در آن زندگي كرده! كنار اتاق يك سري وسايل چيده شده كه روي آن ها پارچه ايي زرشكي رنگ كشيده اند. مي گويد اين ها وسايل من است.
ناهيد را صدا مي زند- همان دخترك خنده رو- از او يك دست لباس مي خواهد، براي من و براي خواهر شماره ي 2(حديث) نيز يك دست از لباس هاي خودش را مي آورد. تازه مي فهمم ناهيد از من كوچكتر است اگر چه جثه اش از من بزرگتر است. لباس را از دستش مي گيرم.
-    كجا عوض كنم؟
-    همين جا!
-    اين جا؟
-    خب برو پشت پرده
-    اين طوري كه از بيرون ديده مي شم
-    خب برو تو اون اتاق
بلاخره آن لباس را مي پوشم. مي آيم و مي گويم: اين شلوارش پارس!
-    اشكال نداره لباس هاي ناهيد همشون همين جوري اند! لباسش بلنده ديده نمي شه! تازه الان هم شبه، فقط براي خواب مي خواي بپوشي
-    آخه آستين هاش هم خيلي ازم درازه!
-    طوري نيست، لباس بلوچي همين طوريه، آستينش را بالا بزن
مي خوابيم و صبح كه چشم باز مي كنم برادر شماره ي 2 توي اتاق است! مي گويد: بلند شيد مي خوايم بريم...

پ.ن. احمدی نژادی هاش ببینند

از ديروز تا حالا دارم با خودم فكر مي كنم اگر زمان همون جا متوقف شده و جلو نرفته بود چي مي شد؟؟؟
و به اين نتيجه مي سم كه « روزها مي گذرد، حادثه ها مي آيد...»‌ زندگي ما بايد پيش مي رفت تا حادثه ها را در پي هم تجربه كنيم...
بعد از پياده شدن از اتوبوس بدون اين كه بدونيم مقصد كجاست! همراه دامادمون شديم. يادم نمي ياد ولي احتمالا يه تاكسي گرفته به مقصد « سَردَرَگان »‌، تاكسي هاي اون مسير تا انتهاي خيابان «سردخانه» را مي رفتند و بعد در انتهاي جاده ي آسفالت توقف مي كردند. از تاكسي كه پياده شديم سعيد رو به من يه خونه ي گاهگلي قديمي را نشون داد و گفت: بابات قبلا اين جا مي نشسته!
خونه، يه خونه ي قديمي بود كه به يال و كوپال بابا نمي يومد اونجا ساكن بوده باشه! منم جواب دادم: نخّير(هميشه نخير را با تاكيد مي گفتيم!) و بعد رو به خواهر شماره ي يك پرسيدم: راست مي گه؟
-    با لبخندي گفت: آره
مامان هم انگار باورش نمي شد! پرسيد: واقعا؟ اما صحبت هاي بعدي را به ياد ندارم. به هر حال الان هم كه به اون روزها فكر مي كنم حس مي كنم اين حرف نبايد واقعي بوده باشه.
از جاده ي آسفالت قدم به كوچه هاي خاكي گذاشتيم كه از بيرون به نخلستاني سرسبز مي موند. نخلستاني كه كمي توي دلت خالي مي شد واردش بشي...
چند قدمي از راه را كه طي كرديم جوي آب هويدا شد. جوي آبي كه تمام مسير همراهي مون كرد. جايي جايي پشت ديوار خانه ايي پنهان مي شد اما مجدد از سوي ديگه ي خانه خارج مي شد و با ما مي يود. نمي دونم ما جوي آب را همراهي مي كرديم يا او ما را.
يك سمت مسير باغ هايي بود كه درخت ها از بالاي ديوار كاهگلي باغ سرك مي كشيدند و سمت ديگه خونه هاي قديمي.
نيمه ي مسير سمت چپ، يه در كوچيك كه با ضد زنگ رنگ شده بود را خواهر شماره ي يك نشون داد و گفت: اين جا خونه ي ما بود، همين سال آخر!
نمي دونم چرا صداش پر از حزن بود؟!
مامان نگاهي به خونه انداخت و گفت: تنهايي نمي ترسيدي اينجا. (چقدر صداي مامان مهربون بود...)
و خواهر شماره ي يك با همون لبخند ‍‍‍ژكوند كه هميشه روي لبش بود باز با صدايي محزون جواب داد: نه، چرا بترسم؟
مسير تقريبا مستقيمي را طي كرده بوديم اما اينجا جوي تغيير مسير مي داد، تقريبا يه زاويه ي نود درجه به سمت چپ، كه به تبع در پشت سرش ديوار باغي راه ما را هم مسدود مي كرد! در عوض جاده ي خاكي چرخيده بود سمت چپ و خانه ايي كاملا متفاوت با بقيه ي خانه ها نبش به اصطلاح كوچه خودنمايي مي كرد.
و اگر چه وارد شديم اما اينجا هم مقصد ما نبود!
اگر از ابتداي راه با نوشته هام همراه بوديد بايد اين جوي آب و اين خونه را به ياد داشته باشيد! مي دونم براتون تكراريه ولي...

پ. ن. بني صدر را تا حالا ديديد؟موقع فرار البته!